Onderzoek 911

Een land dat wil ontwapenen en daarvoor bewijs leveren, doet dat door het laten zien van drie kenmerken: allereerst wordt de beslissing te ontwapenen genomen op het hoogste politieke niveau, ten tweede worden nationale initiatieven ontwikkeld om wapens en daarbij horende infrastructuur te ontmantelen en te vernietigen en als derde wordt volledig meegewerkt met internationale pogingen om de ontwapening te verifiëren, onder meer door het tonen van transparant en open gedrag.

Eind 2002 was dat wat Saddam Hussein deed. Hij werkte mee met de VN, met de inspecties. Toch waren de partijen niet tevreden. Want geen wapens vinden betekent niet dat ze er niet zijn! Ziedaar het uitgangspunt dat onze premier blijft herhalen: het niet meewerken van Saddam Hussein is de reden dat Nederland, of eigenlijk het CDA met leider Balkenende voorop, de oorlog heeft verklaard aan een soeverein land. Een land dat de op één na grootste oliereserves heeft van de wereld.

Maar Saddam werkte wel mee. Sterker, hij liet zijn eigen mensen het land doorzoeken, in de hoop op die manier de inspecties te ondersteunen en de internationale gemeenschap tevreden te stellen. Met als resultaat dat het actief meewerken aan de inspecties heeft gezorgd voor de oorlog.

By late 2002, Saddam finally tilted toward trying to persuade the international community that Iraq was cooperating with the inspectors of UNSCOM (the UN Special Commission) and that it no longer had WMD programs. As 2002 drew to a close, his regime worked hard to counter anything that might be seen as supporting the coalition’s assertion that WMD still remained in Iraq. Saddam was insistent that Iraq would give full access to UN inspectors “in order not to give President Bush any excuses to start a war.” But after years of purposeful obfuscation, it was difficult to convince anyone that Iraq was not once again being economical with the truth.

Ironically, it now appears that some of the actions resulting from Saddam’s new policy of cooperation actually helped solidify the coalition’s case for war. Over the years, Western intelligence services had obtained many internal Iraqi communications, among them a 1996 memorandum from the director of the Iraqi Intelligence Service directing all subordinates to “insure that there is no equipment, materials, research, studies, or books related to manufacturing of the prohibited weapons (chemical, biological, nuclear, and missiles) in your site.” And when UN inspectors went to these research and storage locations, they inevitably discovered lingering evidence of WMD-related programs.

In 2002, therefore, when the United States intercepted a message between two Iraqi Republican Guard Corps commanders discussing the removal of the words “nerve agents” from “the wireless instructions,” or learned of instructions to “search the area surrounding the headquarters camp and [the unit] for any chemical agents, make sure the area is free of chemical containers, and write a report on it,” U.S. analysts viewed this information through the prism of a decade of prior deceit. They had no way of knowing that this time the information reflected the regime’s attempt to ensure it was in compliance with UN resolutions.

What was meant to prevent suspicion thus ended up heightening it. The tidbit about removing the term “nerve agents” from radio instructions was prominently cited as an example of Iraqi bad faith by U.S. Secretary of State Colin Powell in his February 5, 2003, statement to the UN.

De conclusie is duidelijk. De Nederlandse regering heeft zich niet laten leiden door de feiten, die (exclusief?) aan Balkenende bekend waren, maar door een strategie. En die was er op gericht de oorlog te verklaren aan Irak. Kost wat kost.

En daarmee is Balkenende een oorlogsmisdadiger.

(Via ArmsControlWonk)